1000 fake bommen en granaten: laten we het over het hoofddoekenverbod hebben

1000 fake bommen en granaten: laten we het over het hoofddoekenverbod hebben

Nu intussen duidelijk begint te worden dat de meeste bommen verstuurd naar critici van president Trump fake waren, is het misschien het moment om even terug te keren naar het belangrijkste twistpunt van deze week: het hoofddoekenverbod in Antwerpen. Groen-kopstuk Van Besien liet verstaan dat de afschaffing van dit verbod voor Groen een breekpunt is in Antwerpen, ook al hebben hun ideologiegenoten zo'n verbod wél aanvaard in Brussel.

De Afspraak zou De Afspraak niet zijn, als het daar niet uitgebreid op zou terugkomen. Het gevolg van een debat tussen staatssecretaris Zuhal Demir, Kati Verstrepen van de Liga voor de Mensenrechten, en moraalfilosoof Patrick Loobuyck. Die laatste had immers een opiniestuk geschreven waarin hij Groen vermaande van dit onderwerp toch maar geen breekpunt te maken. Loobuyck vond tegelijk ook dat het verbod in sommige omstandigheden best wel versoepeld kon worden. Kati Verstrepen vond zo'n verbod maar niets. Zij had er geen probleem mee dat vrouwen aan het loket een hoofddoek dragen.

Zuhal Demir stelde dan weer dat het debat niet verengd mocht worden tot de hoofddoek: de neutraliteit van de overheid geldt nu eenmaal niet alleen op vlak van godsdienst maar ook op vlak van politieke opvattingen en zelfs seksuele geaardheid. Dat laatste is ongetwijfeld waar, maar toch gaat het debat wel degelijk over de hoofddoek zelf, en niet over al die andere zaken.

Want het is nu eenmaal een feit dat enkel moslima's voor zichzelf het recht opeisen op elk moment en waar dan ook te mogen dragen wat ze willen dragen. Dergelijke arrogante eis komt bij geen enkele andere groep voor. Vlaams Belangers vragen niet dat ze een t-shirt van hun partij mogen dragen, geen enkele homo eist het recht op om aan het overheidsloket dezelfde kledij te mogen dragen dan tijdens de gay parade, en Christenen laten met plezier hun kruis thuis.

Wat Groen dus eigenlijk vraagt, is dat voor moslima's een uitzondering wordt gemaakt, niet omdat daar een objectieve reden voor is, maar enkel omdat ze hun nieuwe achterban willen plezieren. De neutraliteit van de overheid wordt door Groen opgeofferd om puur electorale redenen. En dus zal het pleidooi van Loobuyck in dovemansoren blijven vallen: Groen kan het zich gewoon niet veroorloven om er géén breekpunt van de maken.

De argumenten van zowel Patrick Loobuyck als Zuhal Demir leiden uiteindelijk af van de essentie van de zaak: dat we gewoon niet kunnen toestaan dat één bepaalde groep die niet akkoord gaat met een wettelijke regeling of principe voor zichzelf een uitzondering op die regeling of dat principe eist. En dat we al zeker niet kunnen aanvaarden dat dit zou gebeuren omdat één partij dit voor zuiver electorale overwegingen op de agenda heeft geplaatst.