Cultureel Marxisme

Ik moet eerlijk bekennen dat ik lange tijd niet veel ophad met de term "cultureel marxisme".  De term werd naar mijn oordeel net zoals begrippen zoals "neoliberalisme" of "marktfundamentalisme" te pas en te onpas gebruikt om zonder inhoudelijke argumenten elke rationele dicussie onmogelijk te maken. Bovendien wordt ze vooral gebruikt van tegenstanders van vrije migratie, een standpunt dat ik niet deel. Cultuurmaxist of cultureel marxisme vond ik inderdaad ook een hollle term waar je alle kanten mee opkunt.

Niet langer. Na het lezen van het boek van Dinesh D'Souza The Big Lie, heb ik  mijn mening ter zake moeten bijstellen. The Big Lie gaat over de manier waarop links Amerika, rechts en conservatief Amerika meer en meer wegzet als nationalistisch, fascistisch en racistisch. Heel rechts Amerika lijkt wel te bestaan uit bange blanke mannen (en heel af en toe een vrouw) die een fobie hebben voor vreemdelingen, vrouwen, homo's, transsexuelen,  en wat nog allemaal. Het is echter een leugen. Een leugen die door D'Souza, niet atlijd op een fijnzinne manier overigens, wordt doorprikt. D'Souza toont bijvoorbeeld aan dat hoewel het fascisme tegenwoordig als extreem-rechts wordt beschouwd het op economisch vlak veel affiniiteiten heeft met  links. En conservatief is het fascisme al helemaal niet. Het fascisme is daarentegen uitdrukkelijk toekomstgericht en revolutionair. Evenmin is het fascisme racistisch. Sla Mussolini's pamflet over het fascime erover na: de term "ras" komt er niet eens in voor.

Desondanks blijft links dus steeds op dezelfde nagel slaan. De reden hiervoor is simpel: de critici van de multiculturele samenleving het zwijgen opleggen. En dat is van ik noem cultureel marxisme.

Om dit goed te kunnen begrijpen, moeten we eerst inzicht verwerven in het "marxisme" zelf. Het Marxisme werd uiteraard bedacht door Karl Marx. Het is de idee dat het kapitalisme aan zijn eigen contradicties uiteindelijk ten onder zal gaan. Als gevolg hiervan verdwijnt de kapitalistische klasse. Maar met het kapitalisme en de kapitalisten verdwijnt ook de arbeidersklasse. Niet langer is er sprake van het leger loonslaven dat zich vervreemd zag van het uiteindelijke product van hun arbeid. De afstompende arbeidsverdeling verdwijnt ook. Het proletariaat, kortom, verliest haar ketenen en wint de wereld, zoals Marx en Engels het in het Communistisch Manifest uitdrukken. Door het verdwijnen van deze kapitalistische arbeidsverdeling krijgen we een nieuwe mens die:

"Des ochtends jagen, des middags vissen, des avonds veeteelt bedrijven en na het eten de kritiek beoefenen."

Een complete mens dus met volledige autonomie over zijn eigen leven en die niet langer wordt uitgebuit. Dat is de utopie van wat je het structureel Marxisme zou kunnen noemen.

Wat is dan het cultureel Marxisme? Wel, cultureel Marxisme is het geloof in de maakbaarheid van de mens, maar dan niet op structurele wijze via het verdwijnen van het kapitalisme, maar via het opdringen van de zogenaamde multiculturele samenleving. Net zoals de structureel marxisten willen de cultureel marxisten een nieuwe mens creëren. Een nieuwe mens die niet racistisch is, die niet discrimineert, die niet xeno-, homo-, islamo-, of transofoob is, die niet sexistisch is, die niet oproept tot haat, die groepen niet beledigt, die voorzichtig is in zijn uitspraken, die niet kwetst, ook niet met woorden, die geen vooroordelen heeft, die een taart bakt voor iedereen, die samen leeft en werkt met alles en iedereen,  die respect opbrengt voor allle mensen met andere opvattingen, ander geloof, ander uitzicht of levensstijl, die zelfs geen (flauwe) grappen of ongepaste opmerkingen maakt over bepaalde groepen, die geen reclameboodschappen verspreidt die door aftandse puriteinen als denigrerend zou kunnen worden opgevat. Enz...

Nu is er één frappant verschil tussen de cultureel en structureel Marxisme. Volgens Marx ging het kapitalisme vanzelf aan zijn contradicties ten onder. (Al mochten de proletariërs volgens Marx die ondergang natuurlijk wel een zetje geven, desnoods met geweld.)  De nieuwe mens was daar automatisch het gevolg van. De nieuwe mens van het cultureel Marxisme kan echter enkel onder dwang tot stand worden gebracht. Het is de taak van de cultureel Marxisten om die nieuwe mens te maken. En dat doen ze dan ook, niet met openlijk geweld, maar wel via de harde hand van de overheid (geen "wtihering away of de state"  in dit geval zoals bij de structurele Marxisten).

De methodes zijn intussen wel gekend: anti-discriminatiewetgeving die overigens zelf discriminerend is, "shaming" van de bange blanke man, beperkingen op vrijheid van meningsuiting, verbod op het oproepen tot haat en op groepsbelediging, de instandhouding van de  reeds genoemde "big lie",  tot zelfs het voeren van showprocessen tegen de critici:  het Vlaams Blok, Wilders (tot tweemaal toe), Le Pen...Het cultureel Marxisme is dus niet zomaar marxistisch, het is marxistisch-leninistisch. Lenin voerde immers ook showprocessen tegen zijn tegenstanders. In Brussel gaat men zelfs zover om de bewijslast in geval van discriminatie om te keren: wanneer je met andere woorden van discriminatie beschuldigd wordt, word je verondersteld schuldig te zijn tot het tegendeel bewezen is!  

Dit is een kwalijke evolutie: bepaalde rechten en vrijheden (eigendomsrechten, vrijheid van meningsuiting, de rechtstaat zelf...) worden vertrappeld onder het mom van de multiculturele samenleving. Het cultureel Marxisme is een hedendaagde totalitaire ideologie, een opvolger van het marxisme-leninisme en het fascisme. En net zoals met deze twee voorlopers, komt het gevaar alweer van "links".

Hoogste tijd om het een halt toe te roepen.